Wat betekent falen? En waarom je het vandaag nog moet doen.

Ik zit in een Mastermind waar sprekers te gast komen. Eén van de sprekers was Steven Bartlett. Je kent hem waarschijnlijk wel als de host van The Diary of the CEO. De bijna best beluisterde podcast ter wereld met inmiddels meer dan een miljard streams.

Gigantisch natuurlijk, gun die man zijn succes. Maar wat hij daar vertelde, dat triggerde mij enorm. En het raakte meteen aan iets wat ik zelf ook in de praktijk doe, maar wat ik in de reguliere therapiewereld vaak mis: durven experimenteren en de kunst van het falen.

Moet je je voorstellen: Bartlett heeft in zijn enorme bedrijf met honderden medewerkers iemand speciaal aangesteld in een unieke functie. De Head of Failure.

Neem dat even in je op. Een hoofd Falen.

Bekijk de video: 

De hele taak van die persoon is om ervoor te zorgen dat medewerkers elke dag genoeg falen. Waarom? Omdat je om te leren jongleren eerst moet leren gooien in plaats van vangen. Als je leert gooien, ga je niet vangen. Die bal valt dus de hele tijd op de grond, net zo lang tot je worp zo goed is dat je hem kunt gaan vangen. Pas daarna kun je echt gaan jongleren.

In bedrijven, zoals bij mij of bij tal van andere ondernemers, is experimenteren eigenlijk gewoon een ander woord voor falen. De meeste experimenten mislukken nu eenmaal. Maar Bartlett deelde een formule die me direct aan het denken zette:

Falen is feedback. Feedback is kennis. En kennis is macht. Dus falen is macht.

Kijk naar reuzen zoals Amazon. Die experimenteren zich een ongeluk. De overgrote meerderheid van die experimenten hoor je nooit meer wat van, omdat ze roemloos zijn gefaald. Maar één van die experimenten was AWS (Amazon Web Services), inmiddels de grootste cloudservice ter wereld waar ze bakken met geld mee verdienen. Dat was destijds simpelweg een gewaagd experiment.

De angsten die je tegenhouden

De grote vraag is natuurlijk: doe jij dat wel genoeg in je eigen leven? Experimenteer je? Of ben je vooral doodsbang om op je bek te gaan?

Onderzoek laat zelfs zien dat als jij zorgvuldig bent ingesteld, dit goed is om te leren van falen, net als extravert zijn[1]. Nu ga ik ervan uit dat iedereen wel zorgvuldig wil zijn in waar hij of zij goed in wil worden. Dus dan is falen een geweldige leerschool.

De meeste mensen zijn bang om te falen. Ze willen koste wat het kost binnen de comfortabele, veilige lijntjes kleuren. Ze stretchen hun geest niet meer, volgen geen uitdagende cursussen meer die ze echt uit hun comfortzone trekken, of proberen geen nieuwe fysieke sporten uit.

Dat deed me direct denken aan mijn eigen werk in de therapie. Er zijn klachten die ik stiekem ontzettend leuk vind om te behandelen. Dat klinkt misschien een beetje gek als therapeut, maar neem nu hypochondrie.

Als je niet precies weet wat dat is: het is de extreme angst om ziek te worden, een ernstige ziekte te krijgen en daardoor dood te gaan. Veel mensen hebben hier in meer of mindere mate last van. Ze geven je liever geen hand, rennen bij elk willekeurig pijntje naar de huisarts. Tijdens de coronatijd zaten deze mensen volledig in de knoop met zichzelf. Ze dachten continu dat het elk moment voorbij kon zijn.

Hoe pak ik zoiets aan? Ik experimenteer ermee. En heel vaak is het na één sessie klaar. Hoe ik dat doe? Ik maak het in de sessie erger.

De kunst van het vergroten (en erom lachen)

Wanneer iemand binnenkomt en vertelt over vage klachten, vraag ik door. "Goh, waar heb je last van?" "Ja, ik heb hier een plekje op mijn elleboog..." Dan zeg ik met volle overtuiging: "Oh ja, overduidelijk elleboogkanker."

Dat woord triggert hun diepste, donkerste angst. Het is natuurlijk vreselijk om mee te maken, begrijp me niet verkeerd. Maar in hun hoofd maken ze het al minstens zo erg. Wat ik vervolgens doe, is dat ik er een beetje de draak mee ga steken. Ik begin erop door te ratelen, ik neem hun houding aan, ik vergroot alles wat er mis kan gaan.

Cliënten zeggen dan vaak: "Hé, dit is precies wat ik de hele dag in mijn eigen hoofd doe!"

En dán gebeurt er iets magisch. Doordat ik ze een spiegel voorhoud en het op een bijna cabaret-achtige manier naspeel, raken ze gedissocieerd.

Zolang die angst alleen in je eigen hoofd zit, word je er stapelgek van. Maar als je iemand anders datzelfde belachelijke scenario ziet opvoeren, wordt het ineens een soort comedy. Ze schieten in de lach.

Al in de jaren '70 ontdekte Richard Bandler (één van de grondleggers van NLP) al dat wanneer mensen zichzelf in hun angstige situatie zien en er simpelweg om kunnen lachen, het probleem als sneeuw voor de zon verdwijnt.

Nu zien ze mij hun eigen gedrag nadoen. Ze realiseren zich: "Wacht eens even, dít is wat ik de hele dag doe?" Ze schieten in de lach, en boem: een homerun. Het oude probleem valt in elkaar.

Ik blijf dat net zo lang doen tot ze dat oude gevoel simpelweg niet meer kunnen oproepen. Zodat ze de volgende keer dat ze een pijntje in hun nek voelen niet in paniek raken, maar in de lach schieten en denken: "Oh, daar gaan we weer."

Want hand op het hart: als je heel gefocust op je eigen lichaam let, voel je altijd wel ergens spanning, een pijntje in je schouder of een knie die kraakt. Als je daar het ergste van gaat bedenken, heb je gewoon geen leven meer.

Onderzoek laat ook zien dat humor in therapie helpt tegen angsten en depressie[2].

Van experiment naar succes (en de geur van vooruitgang)

Die aanpak is ooit ontstaan uit een experiment. Ik dacht: ik ga ze wat provocatiever benaderen, ik ga kijken of ik ze kan laten lachen om dat probleem.

En let op: ik lach nooit om de mens tegenover mij, die neem ik honderd procent serieus.

Maar dat probleem? Dat is soms gewoon lachwekkend.

Om iemand op dat punt te krijgen, kun je natuurlijk niet direct op minuut één beginnen. Dan verlies je de connectie ( rapport) en stormt de cliënt boos de deur uit. Juist die connectie is ontzettend belangrijk voor het laten slagen van therapie[3], zeker als je humor gebruikt.

Het is een handle-with-care-situatie. Je moet het water geleidelijk warmer maken. Je begint normaal en stap voor stap rek je de grenzen op tot het kookpunt is bereikt en de cliënt kan lachen om de absurditeit van het probleem.

Dit principe trek ik door naar alles wat we doen. In onze opleidingen analyseren we elke dag opnieuw: wat ging er goed, wat kan beter, en welk experiment kunnen we vandaag starten om de leerstof nóg beter naar binnen te krijgen?

Zo experimenteerden we anderhalf jaar geleden met het toevoegen van geur in onze trainingsruimtes. Een gewaagde zet! Sommige cursisten vonden het meteen niks ("Wat is dit voor lucht?"), maar cijfermatig zagen we dat de algehele beleving en de tevredenheidsscores van de lessen gemiddeld flink omhoog gingen.

Niet elk experiment slaagt, maar als we het niet hadden geprobeerd, hadden we het nooit geweten.

Wat ga jij vandaag verpesten?

Dus de vraag van vandaag is ook aan jou: Wat ga jij vandaag doen wat nieuw is? En waarin ga jij vandaag durven falen?

Laat het me zeker even weten in de reacties, ik ben ontzettend benieuwd. Want onthoud de formule van Stephen Bartlett:

• Falen = Feedback
• Feedback = Kennis
• Kennis = Macht (controle over jezelf)

Hoe meer je faalt en daarvan leert, hoe meer grip je krijgt op je eigen leven.

Leren falen met hypnose

Bij onze opleiding oefenen we ook ontzettend veel, juist omdat we doorhebben dat je het meest leert van sessies die niet zo eenvoudig gaan. Wil jij meer weten van hypnotherapie? Kom eens naar onze gratis masterclass.

Of schrijf je in voor een van onze evenementen en opleidingen.

Heb je een vraag over de opleiding? Plan hier een 1-op-1 gesprek.

Bronnen: