Heb je je ooit afgevraagd waarom je kinderen werkelijk alles van je overnemen? En dan bedoel ik ook echt álles. Je zit rustig op de bank, je kijkt naar je zoon of dochter, en plotseling zie je daar een beweging, een blik, of erger nog: een angst, een frustratie of een trauma van jezelf weerspiegeld.
Het is alsof je in een levende, ademende spiegel kijkt die recht in je gezicht zegt: "Hey pap, hey mam, kijk eens naar je eigen shit."
We willen het zo graag goed doen als ouders. We hebben de allerbeste intenties. We hopen dat onze kinderen gewoon hun eigen leventje gaan leiden, lekker fris, fruitig en vrij, zonder de ballast die wij met ons meedragen.
We denken dat we onze eigen belemmerende overtuigingen, onze onzekerheden en onze weggestopte emoties wel even voor die kleintjes kunnen verbergen. We zetten een masker op, glimlachen vriendelijk en denken: “Als ik er maar niet over praat, dan merken ze het niet.”
Nou, ik heb direct een pittige realitycheck voor je: dat is dus volkomen onmogelijk. Het is een illusie. En dat is direct heel vervelend, maar tegelijkertijd ligt daar ook de allergrootste kans van je leven.
Want in dat wat ons frustreert, in dat wat pijnlijk is, zit altijd de sleutel tot transformatie. Laten we eens diep in de konijnenhol van het menselijk brein duiken om te begrijpen waarom je kinderen jouw onbewuste programma's kopiëren, en hoe je ervoor zorgt dat je ze zo schoon mogelijk kunt opleveren aan de wereld.
Bekijk de video:
De wandelende sponzen: Waarom de eerste vijf jaar cruciaal zijn
Om te begrijpen waarom kinderen alles overnemen, moeten we kijken naar de neurowetenschap en hypnose. Tussen de geboorte en het vijfde levensjaar gebeurt er namelijk iets fascinerends in de hersenen van een kind. De breinactiviteit van een kind in deze leeftijdscategorie is namelijk identiek aan de breinactiviteit van een volwassene in diepe hypnose.
Ja, je leest het goed. Identiek.
Als we de hersengolven van deze kleintjes meten, zien we dat de zogenaamde theta-golf de meest dominante golf is[1]. In de wereld van hypnotherapie weten we dat de theta-staat de poort is naar het onbewuste. Het is de staat waarin de kritische mind (het logische, analyserende stemmetje dat filtert wat waar is en wat niet) nog totaal niet ontwikkeld is.
Wat betekent dat in de praktijk? Het betekent dat een kind tussen de nul en vijf jaar oud nul komma nul filter heeft. Er is geen bewaker aan de poort van hun onbewuste. Alles wat jij zegt, alles wat jij doet, maar vooral alles wat jij voelt, komt bij dat kind binnen als de absolute waarheid. Het wordt direct weggeschreven op de harde schijf als een onbewust automatiseringsprogramma.
Nu hoor ik sommige ouders al denken: “Nou, Edwin, bij mijn kind valt dat wel mee hoor, die is met drie jaar al behoorlijk kritisch en zegt overal 'nee' tegen.” Geloof me, dat valt reuzegoed mee. Dat is geen kritische mind, dat is gewoon het kopiëren van gedrag of het testen van grenzen.
Met een paar simpele taaltrucjes en hypnotische taalpatronen kun je ze zo weer een heel andere kant op bewegen. Hun diepe onbewuste staat nog wagenwijd open. Ze zijn als een spons die non-stop de emotionele vloeistof van de omgeving opzuigt.
Je beïnvloedt ze tóch al (dus doe het dan goed)
Na het vijfde jaar begint die kritische mind zich langzaam maar zeker te vormen. Rond de leeftijd van acht jaar zit die poort grotendeels dicht. Dan wordt het ineens een heel ander verhaal. Dan moet je ineens serieuze hypnotische trucs uit de kast gaan halen om ze nog een beetje te kunnen bewegen richting hun huiswerk, of om ze fatsoenlijk van die verdomde telefoon af te krijgen.
Ik zal je een klein geheimpje verklappen: ik heb hier een heel boek over geschreven. Het komt in september uit. De titel houd ik nog heel even geheim, maar het gaat er in de kern over hoe je de taal van het onbewuste kunt gebruiken om je kinderen positief te beïnvloeden. Om ze te motiveren, om rust in hun hoofd te creëren, en om ze te helpen navigeren door deze hectische wereld.
Wanneer ik met mensen praat over het 'beïnvloeden' of 'manipuleren' van je eigen kinderen, schieten sommigen meteen in de weerstand. "Ja maar Edwin, je mag je kinderen toch niet hypnotiseren of beïnvloeden? Ze moeten toch gewoon zichzelf kunnen zijn?"
Let op, daar komt-ie: je beïnvloedt je kinderen nu ook al. Vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week. Alleen doe je het nu waarschijnlijk volledig onbewust. En we mogen ons ernstig afvragen of dat de meest handige manier is.
Want als je onbewust beïnvloedt, geef je niet alleen je mooie eigenschappen door. Je geeft ook je stress door. Je geeft je angst voor tekort door. Je geeft je neiging tot pleasen door. Je geeft je onverwerkte boosheid door. Kinderen leren namelijk niet alleen van de wijze lesjes die je ze voorleest uit een boekje. Ze leren duizend keer sneller van wat jij doet en wie jij bent als je denkt dat ze niet kijken.
De onzichtbare erfenis: Hoe trauma zich generatie op generatie kopieert
Het gaat zelfs nog een stap verder dan alleen het kopiëren van gedrag dat ze zien. Wetenschappelijke onderzoeken en de epigenetica laten tegenwoordig heel duidelijk zien dat bepaalde trauma’s en emotionele blauwdrukken onbewust, en soms zelfs genetisch, worden doorgegeven[2].
Het anekdotisch bewijs hiervoor is inmiddels zo gigantisch opgestapeld dat we gerust kunnen spreken van keihard bewijs. Ik zie het al jaren aan de lopende band in mijn praktijk en binnen het Hypnose Instituut Nederland.
Ik herinner me een cliënt, een jonge vrouw, die vanuit het absolute niets te kampen kreeg met zware angst- en paniekaanklachten. Ze begreep er helemaal niets van.
Ze zei tegen me: “Edwin, dit is bizar. Ik heb mijn hele leven een stabiele basis gehad. Ik kon me nooit voorstellen dat ik angstklachten zou krijgen. Mijn vader had wel altijd zware angstklachten. Ik heb hem vroeger altijd moeten verzorgen en ondersteunen. Ik heb altijd gedacht: dat gaat mij nóóit overkomen. Ik ben sterk. En nu, plof, uit het niets, ben ik 21 en zit ik trillend op de bank met paniekaanvallen.”
Ik keek haar aan en vroeg: “Weet je toevallig hoe oud je vader was toen hij voor het eerst die angstklachten kreeg?” Dat wist ze zo net niet. Ze is het gaan navragen bij haar familie. En wat denk je? Haar vader had exact op zijn 21e levensjaar zijn allereerste paniekaanval gekregen. Exact dezelfde leeftijd. Vanuit het niets, tussen grote aanhalingstekens.
Dit is geen toeval, dames en heren. Dit is hoe een onbewust programma werkt. Het is een emotionele erfenis die op een bepaalde leeftijd, onder een bepaalde trigger, geactiveerd wordt in het zenuwstelsel en het brein van het kind.
Het programma lag al die tijd al te wachten op de harde schijf, die in de eerste vijf levensjaren zo vlijtig was geprogrammeerd door de omgeving. We zien dit patroon bij ontzettend veel mensen terug. Trauma’s, verslavingen, relatieproblemen: het reist zo de stamboom door, van generatie op generatie.
Het mijnenveld van de opvoeding
Betekent dit nu dat we gefaald hebben als ouders? Moeten we nu allemaal in een hoekje gaan zitten kniezen met een gigantisch schuldgevoel? Absoluut niet.
Als ouder loop je simpelweg af en toe in een mijnenveld. Je weet niet waar die mijnen liggen. Je bent moe, je hebt een rotdag gehad op je werk, je loopt de keuken in en je kind doet iets stoms. En boem! Je explodeert. Je roept iets hards, iets oneerlijks, of je trekt een muur van ijskoude stilte op.
Op zo’n moment denk je achteraf: “Oeps... dit was niet zo handig. Dit wordt schervenruimen, puinruimen en de brokstukken oprapen.”
Je ontkomt er simpelweg niet aan. Een perfecte opvoeding bestaat niet, omdat perfecte mensen niet bestaan. Ik gebruik vaak het woord 'trauma', en dat klinkt voor veel mensen heel zwaar. Soms is dat het ook.
Maar je kunt een trauma ook simpelweg zien als een problematisch onbewust automatisch programma. Dat klinkt misschien iets vriendelijker, maar de impact is hetzelfde: het is een stukje software in het brein dat ervoor zorgt dat je kind later in bepaalde situaties blokkeert, onzeker wordt of angst ervaart.
Helemaal schoon opleveren, dat gaat je dus niet lukken. Het leven zelf zal je kind ook vormen en uitdagen. Maar (en hier komt de enorme kans) je kunt er wel voor zorgen dat je de gigantische emotionele verhuisdozen met jóúw oude shit niet ongevraagd op hun zolder neetzet.
De drie scenario's van opschonen: Het is nooit te laat
Wanneer is dan het beste moment om met jezelf aan de slag te gaan? Laten we kijken naar de verschillende scenario’s:
Scenario 1: De ideale wereld (Voordat er kinderen zijn)
Als jij aan jezelf gaat werken, je eigen trauma’s verwerkt, je belemmerende overtuigingen tackelt én je onbewuste programma’s opschoont voordat er überhaupt kinderen in beeld zijn... ja, dat is de hoofdprijs. Dat is het allerbeste scenario. Je zorgt er dan namelijk voor dat de emotionele en energetische bodem waarin jouw toekomstige kinderen worden geplant, al hartstikke vruchtbaar en vrij van onkruid is.
Voor de meeste mensen (inclusief mijzelf) gold dat scenario helaas niet. Toen ik vader werd, zat ik nog tot over mijn oren midden in allerlei heftige verslavingsproblematiek. Nou, dan weet je wel wat je onbewust doorgeeft aan je kinderen: pure ellende, onrust en instabiliteit. Maar ik heb ermee gedeald. Ik heb het opgelost. Ik heb keihard aan mezelf gewerkt en heel veel oude patronen doorbroken. En het mooie is: dat zie ik vandaag de dag direct terug in mijn kinderen.
Onderzoek laat overigens zien dat mannen die stress ervaren hierdoor net even ander DNA in hun sperma delen dan bij minder stress. Bij muizen zorgt dit ervoor dat de kinderen sterke botten en spieren krijgen, maar het is nog niet precies bekend welk effect dit precies heeft op mensenkinderen en of dit allemaal wel gezond is. Stress doet dus wel iets met je zwemmertjes[3].
Scenario 2: Als ze nog klein zijn (0 tot 5 jaar)
Heb je al kinderen en zijn ze nog klein? Grijp dan nu je kans. Omdat ze in die diepe, hypnotische theta-staat verkeren, heeft elke verandering die jij in jezelf doormaakt een direct, bijna één-op-één effect op hen. Als jij rustiger wordt, wordt het kind rustiger. Als jij je angsten loslaat, verdwijnt de onverklaarbare spanning bij je peuter. Het is magisch om te zien hoe snel die dynamiek verschuift.
Scenario 3: Ze zijn de deur al uit (In de 20 of ouder)
Nu hoor ik je denken: “Ja, leuk Edwin, maar mijn kinderen zijn al in de twintig. Die zijn het huis al uit. Het kwaad is al geschied. Het is te laat.”
Nee! Het is dus nooit te laat. Mijn eigen kinderen zijn inmiddels ook in de twintig. En nog steeds zie ik dat wanneer ik een stukje in mezelf opschoon, wanneer ik weer een diepere laag van bewustzijn bereik, dit direct effect heeft op de verbinding met mijn kinderen en op hoe zij in het leven staan. Er bestaat een onzichtbare, diepe connectie tussen ouder en kind die nooit stopt met communiceren. Als de zender verandert, verandert de ontvangst aan de andere kant ook.
Stop met klagen, kijk in de spiegel
Er zijn ontzettend veel ouders die non-stop lopen te klagen over hun kinderen. "Ja, mijn kind heeft zo'n zwaar rugzakje. Mijn kind is zo opvliegend. Mijn kind heeft deze stoornis, of dat labeltje, of is zo ontzettend angstig."
Dan sta ik erbij, ik luister daarnaar, en het enige wat ik kan denken is: “Lieve mam, lieve pap... kijk alsjeblieft eens heel goed in de spiegel.”
Je kunt je kind wel van therapeut naar therapeut sturen. Je kunt ze volstoppen met labeltjes en externaliseren dat het probleem 'in het kind' zit, maar in tachtig procent van de gevallen zijn ze simpelweg jouw onverwerkte emoties aan het uitleven. Ze dragen de last die jij niet wilde of kon dragen.
Wil je je kind écht helpen? Wil je ze bevrijden van die onzichtbare ketens? Stop dan met het fixen van het kind, en begin met het opschonen van jezelf. Leer de vaardigheden om je eigen brein te managen. Ruim je eigen rotzooi op. Hoe schoner jij wordt, hoe meer ruimte je kind krijgt om écht fris, fruitig, vrij en authentiek zichzelf te zijn. Dat is het mooiste cadeau dat je ze ooit kunt geven.
Hypnose leren en dingen fixen
Om jezelf te helpen en je kinderen nog beter te beïnvloeden is kennis van hypnose ontzettend handig. Kom eens naar de gratis masterclass voor een kennismaking.
Of schrijf je direct in voor een van onze evenementen en opleidingen.
Heb je een vraag over de opleiding? Plan hier een 1-op-1 gesprek.
Bronnen:
