Ladies and gentlemen, laten we het eens hebben over de waarheid. Ik heb het over de waarheid over trauma. Een onderwerp waar bijna niemand het over durft te hebben, althans niet op de manier waarop we dat vandaag gaan doen.
Want laten we eerlijk zijn: als we het over trauma hebben, dan duiken we vaak meteen de zwaarte in. We hebben het over verschrikkelijke gebeurtenissen, over verdriet, over pijn die nooit meer weggaat. Maar wat als ik je vertel dat de grootste misvatting over trauma precies daar ligt? In de focus op wat er is gebeurd?
Bekijk het vlog:
Trauma: het ligt niet aan de gebeurtenis
Ja, je leest het goed. En ik weet dat dit voor sommige mensen een hard gelag is. Misschien sta je al in de steigers, klaar om te zeggen: "Edwin, hoe kun je dat nou zeggen? Weet je wel wat ik heb meegemaakt?" En geloof me, ik weet dat er verschrikkelijke dingen gebeuren in de wereld. Maar de kern van de waarheid waar bijna niemand het over heeft, is dit: trauma ligt niet aan de gebeurtenis zelf.
Stel je voor, en dit is een voorbeeld dat ik vaak gebruik omdat het zo lekker simpel is, jij gaat met een vriend of vriendin naar een feestje. Precies hetzelfde feestje. Dezelfde muziek, dezelfde hapjes, dezelfde mensen. Na afloop vraag ik aan jou: "Hoe was het?" En jij zegt: "Geweldig! Wat een topfeest, die muziek was fantastisch." Dan vraag ik het aan die ander, en die zegt: "Verschrikkelijk. Wat een herrie, en die mensen waren doodvermoeiend."
Hetzelfde feestje, twee totaal verschillende ervaringen. Is het ene feestje dan 'goed' en het andere 'slecht'? Nee. Het is de beleving. "Ja, maar Edwin," hoor ik je denken, "dat is smaak. Dat heeft toch niks met trauma te maken? Als ik geslagen ben door mijn vader en iemand anders ook, dan maken we toch hetzelfde mee? Dan zijn we toch allebei getraumatiseerd?"
En daar zit de denkfout. Want hoewel de gebeurtenis verschrikkelijk is (laten we daar geen misverstand over hebben) zie je in de praktijk iets heel interessants. Er zijn mensen die hun leven lang getraumatiseerd blijven door zo’n jeugd. En iedereen zegt: "Logisch, dat is de schuld van die vader." Maar er zijn ook mensen die precies hetzelfde hebben meegemaakt, stelselmatig zijn geslagen, en die zich nu prima voelen. Sterker nog, er zijn mensen die daar juist hun kracht uit hebben gehaald.
Hoe kan dat? Als de gebeurtenis de oorzaak was van het trauma, dan zou iedereen die het meemaakt hetzelfde resultaat moeten hebben. Maar dat is niet zo. Het gaat erom hoe jij die gebeurtenis beleeft. Hoe jouw brein die informatie verwerkt.
De bril waarmee je kijkt
Ons brein is een fascinerend instrument. En het mooie is: we hebben een keuze in hoe we dat instrument gebruiken. We kunnen de wereld bekijken door verschillende brillen. Elke vraag die je stelt over een gebeurtenis, dwingt je brein om door een specifieke bril te kijken.
Als je jezelf de vraag stelt: "Waarom overkomt mij dit altijd?" of "Waarom is mij dit overkomen?", dan zet je een bril op die je direct in de slachtofferrol plaatst. Je brein gaat op zoek naar antwoorden die dat gevoel bevestigen. Je perspectief wordt nauwer en nauwer.
Maar wat als je een andere vraag stelt? Wat als je vraagt: "Wat is het cadeau dat hierin verborgen ligt?"
Ik weet het, dat klinkt voor sommigen misschien zweverig of zelfs provocerend als je in diepe pijn zit. Maar je dwingt je brein hiermee op een ander spoor. Je dwingt jezelf om anders naar de situatie te kijken. En natuurlijk, je moet het wel willen. Als je vast wilt blijven houden aan je gelijk en je pijn, dan werkt dit niet. Maar als je er klaar mee bent, als je die ballast achter je wilt laten, dan is dit de weg.
Vraag jezelf eens af: wat heeft die gebeurtenis mij opgeleverd? Wie ben ik geworden door wat ik heb meegemaakt? Misschien ben je door die nare ervaringen wel iemand geworden die absoluut geen andere mensen pijn wil doen. Dat is een ongelooflijke winst voor de wereld om je heen. Dat is kracht.
De kracht van de herhaling
Er is een quote van mijn oude trainer Richard Bandler die me altijd is bijgebleven. Hij zei ooit tegen iemand die al jaren leed onder een nare ervaring: "Goh, nu ben je één keer misbruikt, maar je laat het continu door je hoofd gaan. Elke dag denk je er misschien wel honderd keer aan. Was die ene keer niet genoeg?"
Diegene was natuurlijk in shock. "Hoe durf je dat te zeggen?" Maar de realiteit zonk in: ja, die ene keer was meer dan genoeg. Waarom doen we onszelf dat aan? Waarom reproduceren we die gebeurtenis duizenden keren in ons hoofd?
Wat denk je dat dat doet met je identiteit? Met je zelfvertrouwen? Met je zelfliefde? Als je een negatieve gebeurtenis duizenden keren mentaal herhaalt, dan ben je mentaal duizenden keren in elkaar geslagen. Terwijl het fysiek misschien maar één keer is gebeurd. Je brein maakt geen onderscheid tussen een levendige herinnering en de realiteit. Voor je zenuwstelsel gebeurt het nu weer.
Waarom praten vaak niet helpt
Dit is waar veel reguliere therapieën de plank misslaan. Praten over je probleem maakt het vaak alleen maar erger, er zijn zelfs psychologiewetenschappers die hier nu kritisch naar kijken[1]. Waarom? Omdat je het verhaal weer vertelt, de emotie weer opzoekt, en de neurale paden van dat trauma alleen maar sterker maakt. Je creëert een steeds groter verdedigingsmechanisme.
En dan heb je methodes zoals EMDR. Begrijp me niet verkeerd, EMDR kan geweldig werken[2]. Maar het heeft een nadeel: je brein wil instinctief weg van dat nare gevoel. Niemand wil die pijn herbeleven. Bij EMDR moet je dat beeld en dat gevoel vasthouden terwijl er afleiding wordt geboden. Als dat lukt, is het top. Maar veel mensen kunnen dat beeld niet vasthouden, omdat hun overlevingsmechanisme ze ervan wegtrekt. En als je het niet kunt vasthouden, kun je het ook niet oplossen.
Vastpakken om los te laten
In de hypnotherapie die wij doceren, kijken we daar anders naar. Hypnose werkt ook significant tegen bijvoorbeeld PTSS klachten[3].
Hoe lang duurt het dan om iets los te laten? Mensen zeggen vaak: "Jaren, Edwin. Dat kost jaren van therapie."
Onzin. Loslaten duurt een seconde. Maar, en dit is cruciaal, om iets los te kunnen laten, moet je het eerst vastpakken.
Kijk naar je hand. Als ik je vraag om je telefoon los te laten, maar je hebt geen telefoon in je hand, dan kun je niks loslaten. Je moet hem eerst pakken. Zo werkt het ook met trauma. Je gaat heel even terug naar dat moment. Je herbeleeft het, maar dan heel kort. Vijf seconden. Je pakt het vast, je voelt: "Oké, hier is het," en dan laat je het direct los.
Dat is de kracht van hypnose. In trance komt het omhoog, je kunt niet vluchten, je pakt het vast en we 'reprinten' de ervaring direct. We geven je brein een nieuw perspectief, zodat je als het ware 'opnieuw opgroeit' met een ander gevoel.
De fysieke tol van trauma
Onderschat de impact op je lichaam niet. Ik herinner me een vrouw die bij me kwam, haar lichaam zat vol met ontstekingen. Haar ontstekingswaarden in haar bloed gingen door het dak. Ze had alles geprobeerd aan medicatie, maar niets hielp.
Onderzoek laat ook zien dat jeugdtrauma’s bepaalde ontstekingswaarden in het volwassen leven verhogen[4].
Tijdens één sessie kwamen we uit bij een zeer heftige situatie uit haar jeugd. Iets wat ze diep had weggestopt, maar wat haar lichaam nog steeds aan het 'schreeuwen' was. We hebben die situatie aangepakt. Ze herbeleefde het heel even, pakte het vast en liet het los onder mijn begeleiding. Na de sessie voelde ze zich als een slappe pop, zo ontspannen was ze.
Een paar weken later moest ze weer bloed laten prikken. Wat denk je? Haar ontstekingswaarden waren volkomen normaal.
Dat is wat er gebeurt als je de emotionele component, de traumatische perceptie, weghaalt. Je kunt medicijnen slikken wat je wilt, maar als de bron een onverwerkt trauma is, dweil je met de kraan open.
Samenvattend
Ladies and gentlemen, het is nooit de gebeurtenis. Het is altijd jouw perceptie op de gebeurtenis. En ik weet dat dit gevoelig ligt. Ik zeg dit niet om slachtoffers tekort te doen. Op het moment zelf is de pijn echt en verschrikkelijk.
Maar als de pijn jaren later nog steeds je leven beheerst, dan is dat iets wat jouw brein doet. Niet bewust, natuurlijk niet! Als je het bewust kon veranderen, had je dat al lang gedaan. Ik ook.
De meeste mensen komen niet ongetraumatiseerd door het leven.
Maar het hoeft niet bij je te blijven. Je hoeft die ballast niet mee te zeulen. Verander je perspectief. Pak het even vast, laat het los met de juiste begeleiding, en word weer de regisseur van je eigen leven.
Vond je dit een interessant verhaal? Laat dan even een duimpje achter of laat een reactie achter op je favoriete kanaal. Ik lees ze allemaal en ik vind het geweldig om te horen wat dit met je doet. En heb je een vraag die je in een volgende podcast behandeld wilt zien? Laat het me weten.
Hypnose leren
Wil je juist mensen helpen om van hun trauma af te komen? Dan is kennis van hypnose ontzettend handig. Kom eens naar de gratis masterclass voor een kennismaking.
Of schrijf je direct in voor een van mijn evenementen en opleidingen.
Heb je een vraag over de opleiding? Plan hier een 1-op-1 gesprek.
Pin ook deze handige infographic als geheugensteuntje:
Bronnen:
Cynthia
op 06 Apr 2026