Ken je dat? Dat je wakker wordt en je goed voelt, maar dat je door je mail of trillende telefoon opeens helemaal niet meer zo lekker in je vel zit en juist stress of vermoeidheid krijgt?
Laat me je direct één ding vertellen: er is niks mis met jou.
Wij zijn simpelweg normale mensen die zich proberen aan te passen aan een volslagen abnormale wereld. En dat aanpassen? Dat lukt ons soms voor geen meter. Met alle gevolgen van dien. We lopen massaal overprikkeld rond, de burn-outs vliegen je om de oren en we vragen ons continu af waarom iedereen het voor elkaar lijkt te hebben, behalve wijzelf.
Laten we eens even diep in ons brein duiken om te begrijpen waar die kortsluiting vandaan komt. Want als je eenmaal snapt hoe de vork in de steel zit, geeft dat een enorme bak rust.
Bekijk de video:
Ons middeleeuwse brein in een hypermoderne wereld
Om te begrijpen waarom je soms zo bizar moe of overprikkeld bent, moeten we even terug in de tijd. En nee, niet naar de jeugd van je ouders, maar echt een flinke ruk terug: de middeleeuwen. We hebben het over de periode tussen 500 en 1500 na Christus. Duizend jaar lang bleef de wereld daar min of meer hetzelfde.
Weet je hoeveel prikkels een gemiddeld mens in die tijd kreeg? Als je dat uitzet tegen de tijd van nu, dan is het schrikbarend. De hoeveelheid prikkels die een middeleeuwer in een heel jaar te verwerken kreeg, pompen wij er tegenwoordig in één dag doorheen. Soms zelfs in een paar uur.
Onze buitenwereld is in een sneltreinvaart veranderd, maar onze biologische hardware (dat prachtige brein in je pan) loopt hopeloos achter. Wij lopen in feite nog steeds rond met een oertijd- of middeleeuws brein.
Dat brein is ontworpen om te scannen op direct gevaar, voedsel te zoeken en te socialiseren met een klein clubje bekenden. Het is absoluut nog niet aangepast aan de tsunami van data die we elke seconde over ons heen gestort krijgen.
Natuurlijk, elke generatie past zich een klein beetje aan de tijd aan. Dat is evolutie, dat is prachtig. Maar de technologie en de informatiestroom gaan tegenwoordig zo bizar snel, dat onze biologie het simpelweg niet kan bijbenen.
Volgens onderzoek moeten we tegenwoordig zo’n 34 gigabyte aan informatie per dag verwerken[1]. Dat is bizar veel. Dat doen we natuurlijk niet allemaal bewust, maar je filters draaien wel 24/7 overuren om al die indrukken een plekje te geven.
Als mensen dan tegen mij zeggen: "Edwin, ik ben zo ontzettend overprikkeld," dan denk ik: Vind je het gek? Het is eerder een wonder dat we nog rechtop staan met z'n allen.
Van honderd dorpsgenoten naar de hele wereld
Het grootste probleem van die abnormale wereld zit hem niet eens alleen in het felle licht van je smartphone (die ons trouwens stiekem behoorlijk dom maakt, maar dat terzijde). Het echte gif zit hem in de manier waarop we onszelf vergelijken met de rest.
Laten we weer even teruggaan naar dat middeleeuwse dorp. Je woonde daar met een man of honderd. Dat was je hele wereld. Je kende Jan de bakker, Piet de smid en Annie in hutje 3. Er was geen telefoon, geen radio, geen televisie. Er was überhaupt geen nieuws!
Ja, heel af en toe kwam er eens in de zoveel tijd een troubadour langslopen. Die rende van dorp tot dorp en bracht zingend het nieuws. Dat was een gigantische gebeurtenis. Maar de rest van de tijd was het rustig. Het spannendste nieuws van de week was hoe het met de dikke teen van de buurman ging. That’s it.
Omdat je wereld zo klein was, kon je jezelf heel makkelijk spiegelen. Je wist precies waar je stond in de hiërarchie van die honderd mensen. En ja, dat kon ook knap vervelend zijn als je helemaal onderaan de ladder stond. Dan had je gewoon een rotleven, klaar. Maar je wist wel waar je aan toe was.
En hoe is dat nu?
Nu hebben we social media. We vergelijken ons niet meer met de honderd mensen uit onze directe omgeving. Nee, we vergelijken ons met honderdduizenden mensen over de hele wereld.
- We krijgen gemiddeld tussen de 4.000 en 10.000 commerciële berichten per dag binnen die ons vertellen dat we niet goed genoeg zijn tenzij we hun product kopen.
- We hebben 24 uur per dag toegang tot het wereldwijde nieuws, dat over het algemeen negentig procent ellende voorschotelt.
- En we zien non-stop de absolute hoogtepunten van wildvreemden.
Het is een oneerlijke strijd. Jouw vermoeide ochtendhoofd op de wc-pot kan simpelweg niet concurreren met de strak gefilterde, succesvolle schijnwereld die op je scherm voorbij flitst.
De illusie van de voorkant: wat ik leerde in de funderingen
We kijken massaal naar de voorkant van andermans leven, en dat vergelijken we met de binnenkant van onszelf. En dat is killing[2]. Je ziet die twintigjarige in zijn peperdure wagen, je ziet ondernemers die miljoenen lijken te draaien, stellen die al twintig jaar dolgelukkig rondsnoezelen en kinderen die áltijd luisteren en alleen maar tienen halen. Iedereen is geweldig. Iedereen is succesvol.
Maar je ziet de achterkant niet.
Voordat ik dit werk deed en de 'hypnosekoning' werd genoemd, heb ik tien jaar lang in de bouw gewerkt. Ik zat in de funderingen. In die tien jaar ben ik bij zeker honderden gezinnen over de vloer geweest. En ik kan je één ding vertellen uit die tijd: het is overal exact hetzelfde.
Wanneer je als bouwvakker ergens binnenkomt, laten die mensen in eerste instantie hun beste zelf zien. Ze zetten hun masker op. Ze zijn vriendelijk, gastvrij, de boel is netjes opgeruimd en alles lijkt perfect. Als je daar maar één dag bent, houden ze die buitenkant moeiteloos vol.
Maar ik zat in de funderingen. Ik was daar vaak niet één dag, maar wel zes weken achter elkaar. En geloof mij: na een week of twee valt dat masker gegarandeerd af. Dan zie je hoe het er werkelijk aan toe gaat achter die blinkende voordeur. Dan hoor je de ruzies, dan zie je de stress, dan proef je de onzekerheid.
Daar, met mijn voeten in de modder van de bouwput, heb ik mijn belangrijkste levensles geleerd: iedereen kampt met uitdagingen. Iedereen heeft onzekerheden. Niemand (maar dan ook echt hélemaal niemand) weet nou echt hoe het allemaal precies in elkaar steekt. Of het nou gaat over relaties, over het opvoeden van de kinderen of over het runnen van een bedrijf: we doen allemaal maar wat.
Het bevrijdende inzicht: ik struggle, jij struggelt, we struggelen allemaal
En weet je wat het mooie is? Dat is geen deprimerende gedachte. Het is juist een gigantische bevrijding!
Zodra je snapt dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, dat niemand de ultieme handleiding van het leven heeft gekregen en dat iedereen maar een partijtje staat aan te rommelen in de marge, valt er een enorme last van je schouders.
Mensen kunnen aan de buitenkant wel doen alsof ze het perfect snappen, maar als je ze echt goed leert kennen, zie je de worsteling.
Soms komen er mensen naar me toe die zeggen: "Ja maar Edwin, jij bent de hypnosekoning. Jij doet dit al twintig jaar. Jij hebt je zaakjes perfect op orde, jij hebt vast nooit problemen of onzekerheden."
Dan moet ik altijd heel hard lachen en zeg ik: "Nou, loop even mee naar mijn vrouw, want die kan zo een waslijst aan verbeterpunten voor je opnoemen. En als je mijn kinderen vraagt, vullen ze die lijst moeiteloos nog even aan."
Natuurlijk struggle ik ook! Tuurlijk ben ik ook wel eens onzeker over dingen. Uiteraard! Wie niet? Het feit dat ik weet hoe het brein werkt en hoe je patronen doorbreekt, betekent niet dat ik immuun ben voor het mens-zijn. Het is geen hogere wiskunde, het is gewoon de realiteit.
Stop met vergelijken en kies voor compassie
Mijn belangrijkste advies aan jou is dan ook: stop acuut met het vergelijken van jouw binnenkant met andermans buitenkant.
Als we de binnenkanten van alle mensen met elkaar zouden kunnen vergelijken (dus hoe we ons écht voelen, wat we diep van binnen van onszelf vinden en waar we over piekeren in bed) dan zou die hele hiërarchie er compleet anders uitzien.
Dan zou je erachter komen dat die gast in zijn Lamborghini misschien wel doodsbang is dat hij door de mand valt, en dat die 'perfecte' moeder zich constant schuldig voelt.
Zeker voor jonge mensen is de huidige wereld killing. Ze spiegelen zich aan dropshippers, influencers en jonge crypto-miljonairs en denken dat ze falen als ze op hun 23e nog geen villa hebben. Het is totale onzin.
Kijk liever gewoon om je heen naar je eigen peer group. Kijk naar de normale mensen om je heen.
Iedereen probeert zich op zijn eigen manier aan te passen aan deze abnormaal snelle wereld. En iedereen faalt daar op bepaalde momenten en in bepaalde situaties in. En dat is prima. Sterker nog, dat is juist wat ons menselijk maakt.
Als je dat eenmaal inziet, kijk je met heel andere ogen naar de wereld. Het zorgt voor een enorme bak compassie en empathie richting je medemens. In plaats van jaloezie of het gevoel dat je tekortschiet, denk je de volgende keer dat iemand heel hard van de toren blaast: Goh, die heeft het blijkbaar ook gewoon even moeilijk en probeert zich ook maar staande te houden.
We struggelen allemaal. En dat is helemaal oké. Wees een beetje lief voor dat middeleeuwse brein van je, leg die telefoon eens wat vaker weg en accepteer dat 'maar wat doen' stiekem de standaard is.
Hoe hypnose je helpt om de regie terug te pakken
Rationeel weet je best dat je moet stoppen met scrollen, maar je onderbewuste is hardnekkig geprogrammeerd om prikkels te scannen en te vergelijken.
Hypnose doorbreekt dit patroon in één klap. Door je brein in een staat van diepe focus te brengen[3], zet je de spotlights weer recht op jezelf in plaats van op de buitenwereld. Je herprogrammeert je innerlijke filters, waardoor die duizenden commerciële prikkels en andermans schijnsucces moeiteloos van je afglijden.
Je kiest niet meer alleen bewust voor rust, maar je onderbewuste gaat het ook echt vóélen. Zo pak je de regie over je eigen aandacht terug en laat je je niet langer gek maken.
Wil jij jezelf en andere mensen helpen? Dan is kennis van hypnotherapie ontzettend handig. Kom eens naar de gratis masterclass voor een kennismaking.
Of bekijk onze agenda voor onze events en opleidingen.
Heb je een vraag over de opleiding? Plan hier een 1-op-1 gesprek.
Bronnen:
