Heb je wel eens zo’n moment dat je in de spiegel kijkt en denkt: Wie de fok ben ik eigenlijk? En waarom doe ik de dingen die ik doe?
Als je heel eerlijk bent naar jezelf, leef je waarschijnlijk niet je eigen leven. Je leeft het leven van je ouders. Van je leraren. Van de maatschappij. Kortom: je leeft vanuit je conditionering. Je bent een geprogrammeerde robot geworden die keurig binnen de lijntjes kleurt, terwijl je diep vanbinnen voelt dat er iets wringt. Ergens onderweg ben je jezelf kwijtgeraakt.
En het ergste? Je merkt het vaak niet eens. Het sluipt erin. Vanaf de dag dat je geboren bent, word je volgegoten met software van anderen. "Doe maar normaal." "Pas je aan." "Wees lief." En boem, daar ga je. Je eigen unieke software wordt overschreven door de bulk-ellende van de buitenwereld.
Maar hoe weet je nou of je geleefd wordt door je oude patronen, of dat je écht aan het roer staat van je eigen leven? Hier zijn de vijf onmiskenbare tekenen dat je leeft vanuit je conditionering. En geloof me, het is tijd voor een keiharde wake-up call.
1. Je bent doodsbang voor afwijzing
"Oh nee, dadelijk vinden ze me niet aardig. Dadelijk hoor ik er niet meer bij. Wat zullen de buren wel niet denken?"
Herkenbaar? Gefeliciteerd, je zit gevangen in een programma. Want laat me je één ding vertellen: een baby wordt niet geboren met angst voor afwijzing. Een baby schijt in zijn broek, jankt als hij honger heeft en het boeit hem werkelijk geen reet wat de rest van de kamer daarvan vindt. Een baby voelt zich niet per se afgewezen.
Totdat het moment daar is. Het moment dat die kleine begint te realiseren: Wow, wacht eens even. Als ik dit doe, kijkt papa boos. Als ik dat doe, is mama er ineens niet. Als ik huil, word ik genegeerd. Ergens in die vroege jaren wordt er een programma in je brein gecrasht. Bam! De conditionering zit erin.
Iedereen heeft dit in meer of mindere mate[1].
Je koppelt afwijzing aan overleven. Want vroeger betekende uit de stam getrapt worden letterlijk de dood. Maar we leven niet meer in de oertijd. Je gaat niet dood als iemand je niet mag. Dus waarom gedraag je je dan nog steeds alsof je leven ervan afhangt? Angst voor afwijzing is pure oude software. Tijd voor een update.
2. Je bent net een Barbapapa (Je past je constant aan)
"Oh, wil jij dat ik zo doe? Boem, dan doe ik zo. Oh, wil de baas dat ik die rol aanneem? Boem, dan word ik die persoon."
Je bent net een Barbapapa (tekenfilmfiguur van vroeger). Je bent vloeibaar. Je past je overal en aan iedereen aan. Je bent een kameleon geworden in je eigen leven.
En begrijp me niet verkeerd, vroeger heeft dat je waarschijnlijk gered. Het was je overlevingsmechanisme. Door je aan te passen hield je de lieve vrede thuis, overleefde je die vreselijke middelbare school, of zorgde je dat je niet opviel. Hartstikke goed natuurlijk voor toen.
Maar op gegeven moment kan het pleasen slecht worden voor je mentale gezondheid[2].
Dus nu? Stop ermee! Het dient je niet meer. Je bent geen Barbapapa. Je bent een uniek mens. Je bent goed genoeg precies zoals je bent. En daar zal de rest van de wereld het gewoon mee moeten doen.
Als mensen je alleen maar leuk vinden om de vorm die jij aanneemt zodat zíj comfortabel zijn, dan houden ze niet van jóu, maar van de projectie die je speelt. Kap met die rol. Beken kleur. Laat je ware gezicht zien, met al je scherpe randjes.
3. Je bent een junk die zoekt naar goedkeuring
"Doe ik het wel goed? Ben ik wel goed genoeg? Is dit oké zo? Ben ik wel een goede moeder? Ben ik wel een goede vader? Ben ik wel een goede ondernemer?"
Bla bla bla bla. Stop. Stop. Stop! Stop ermee. Je bent als een junk die op zoek is naar zijn volgende fix van buitenaf. En ik zal je een geheimpje verklappen: je gaat die goedkeuring nooit krijgen.
Althans, nooit genoeg om dat gapende gat vanbinnen te vullen[3]. Ik weet überhaupt niet van wie je die goedkeuring eigenlijk wil krijgen. Van je ouders, die zelf ook maar wat aanklooien vanuit hún conditionering? Van je partner? Van wildvreemden op social media?
Het gaat er niet om wat zij vinden. Het gaat erom dat jij je best doet op het moment dat je nu bezig bent. En dat doe je nou eenmaal. Dat je daarbij fouten maakt? Ja, natuurlijk! Dat kan allerlei gevolgen hebben. Goede gevolgen, en slechte gevolgen, om het maar even zo te noemen. Maar ja, wie maakt er nou geen fouten?
Zelfs Jezus (en laten we eerlijk zijn, dat was de grootste hypnotiseur aller tijden, die man kreeg hele volksstammen mee in zijn verhaal) die zei al: "Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen."
Dus wie ben jij om te eisen dat je perfect bent? Fouten maken hoort bij het spel. Stop met het zoeken naar een schouderklopje van een ander en geef er eindelijk eens eentje aan jezelf.
4. Je voelt je schuldig als je grenzen stelt
Dit is een hele hardnekkige. Ken je dat? Iemand vraagt je voor een verjaardag. Je bent eigenlijk hondsmoe, je hebt een slopende week achter de rug en je wil niks liever dan met een dekentje op de bank liggen. Of iemand vraagt je mee naar de film, en je denkt: Ik heb er eigenlijk al helemaal geen zin in.
Wat doe je? Je raapt al je moed bij elkaar en je zegt: "Nee, ik kan toch niet komen." Of: "Nee, ik ga niet mee." Hartstikke goed! Stap één is gezet, je stelt een grens. Boem.
En dan... komt de klap. Onmiddellijk daarna voel je je schuldig. Je maag draait om, je gaat liggen piekeren in bed. Ben ik nu egoïstisch? Vinden ze me nog wel lief?
Waarom voel je je schuldig? Omdat je kiest voor jezelf! Omdat je herinnerd wordt aan dat oude programma dat zegt dat je er altijd voor een ander moet zijn. Maar hallo, word eens wakker: je hebt maar één leven. Één!
En jij mag dat spenderen zoals jij dat graag wil. Stop dus met je schuldig voelen. Het is nergens voor nodig. Het is verspilde energie.
We hebben exact 86.400 seconden per dag. En die seconden tikken genadeloos weg. Elke tik is weg, komt nooit meer terug. En op het eind van het liedje lig je straks op je sterfbed en dan denk je: Had ik maar... Had ik maar naar mezelf geluisterd. Had ik maar vaker 'nee' gezegd. Wil je dat echt? Nee. Stop daar dus mee. Gewoon nu lekker leven op jóuw voorwaarden.
5. Je leeft op de automatische piloot
Je staat op. Je poetst je tanden. Je stapt in de auto. Je doet je werk. Je doet je ding. Je komt thuis. Je eet. Je kijkt Netflix. Je gaat naar bed. En de volgende dag doe je exact hetzelfde. Het gaat maar, het gaat maar, het gaat maar door. De dagen vliegen voorbij, de jaren schieten langs je heen.
En eigenlijk... Jee, wat ben je nou in godsnaam aan het doen? Wat ben je nou aan het doen?!
Ben je nou iemand anders zijn leven aan het leven? Ben je nou gewoon vanuit je conditionering allemaal dingen aan het doen die eigenlijk helemaal niet bij je passen? Omdat het zo hoort?
Omdat je nou eenmaal die studie hebt gedaan, of omdat je nou eenmaal al tien jaar in die slechte relatie zit, of omdat die hypotheek nou eenmaal betaald moet worden?
Je zit gevangen in een trance. Een hypnotische sociale trance waarbij je slaapwandelend naar het einde van je leven loopt.
Tijd voor de Wake-Up Call
Stop. Stop. Stop. Stop!
Nu het nog kan. Nu het nog kan, laat dit artikel, deze woorden, een absolute wake-up call voor je zijn. Stop ermee.
En ja, ik bedoel het serieus: stop met die relatie die je leegzuigt. Stop met dat werk waar je elke ochtend met buikpijn naartoe rijdt. Stop met de bullshit.
Nu moet je niet meteen vandaag nog rücksichtslos je ontslagbrief indienen of je koffers pakken en je partner op straat zetten. Ik wil niet dat je direct in de één of andere gigantische crisis belandt. Maar denk er wel over na. Ga eens echt diep bij jezelf te rade.
Denk erover na wat jíj wil. Wat wil jij nou écht diep in je falie? En niet wat je partner wil, niet wat je ouders willen, niet wat je baas wil, en al helemaal niet wat de maatschappij van je wil. Wat is jóuw verlangen?
Als je blijft doen wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg: een leven op de automatische piloot, gestuurd door angst, schuldgevoel en de constante zucht naar goedkeuring. Je bent gehypnotiseerd door je verleden.
Maar de sleutel van de gevangenis zit al die tijd al in je eigen zak. Je hoeft alleen maar te besluiten om de deur open te draaien en naar buiten te lopen.
Vond je dit nou een interessant verhaal en kun je wel vaker zo’n reality check gebruiken? Sla dit artikel dan op. Bookmark hem. Misschien voor later, als je weer eens dreigt weg te zakken in de waan van de dag. Hartstikke handig.
En nu: word wakker, breek uit die conditionering, en ga verdomme je eigen leven leven!
Vrijbreken uit je conditionering
Hypnotherapie helpt je om jouw conditionering te doorbreken. Als je diep in die sociale trance zit, helpt praten en logisch nadenken je vaak niet meer verder. Je conditionering zit namelijk niet in je bewuste verstand, maar ligt diep opgeslagen in je onderbewustzijn. Daar waar al die oude programma's op de automatische piloot draaien.
Hypnotherapie is de ultieme snelweg om die harde schijf op te schonen. Door in een diepe staat van ontspanning en verhoogde focus (trance) te gaan, omzeil je de kritische filter van je brein. Je daalt direct af naar de wortel van de conditionering.
Het stelt je in staat om die oude angst voor afwijzing, die Barbapapa-neigingen en die knellende patronen van vroeger in één klap te neutraliseren en te herprogrammeren. Je ruimt de rotzooi van een ander op, zodat je ware, authentieke zelf eindelijk weer de ruimte krijgt om de boel over te nemen.
Het is geen hocus pocus; het is simpelweg de controle terugpakken over je eigen mind.
Hypnose leren
Wil jij hypnose leren om jezelf en vooral anderen te bevrijden uit belemmerende conditionering? Kom eens naar de gratis masterclass over hypnose voor een kennismaking.
Of schrijf je direct in voor onze evenementen en opleidingen.
Heb je een vraag over onze opleiding? Plan hier een 1-op-1 gesprek.
Bronnen:
