Je hebt geen angst, je doet angst. Je hebt geen trauma. Nee, je doet trauma. Je hebt geen depressie, je doet depressie.
En voordat je nu helemaal door het lint gaat, in de gordijnen klimt en denkt: “Wie is die Selij wel niet om dat te zeggen?”, adem even in. Blijf rustig. Ik ga het je haarfijn uitleggen. Want deze ogenschijnlijk keiharde uitspraak is niet bedoeld om je te kwetsen. Het is juist de grootste kans van je leven.
In mijn boeken, waaronder 'Breek je vrij' en het boek dat ik daarna schreef met de toepasselijke titel 'Je hebt het niet, je doet het', schrijf ik hier uitgebreid over.
Toen dat laatste boek uitkwam, kreeg ik een storm van vragen over me heen. Mensen werden diep geraakt, soms gefrustreerd, soms boos. Wat bedoel ik hier nou écht mee? Laat me beginnen met een heel belangrijk dingetje om alle misverstanden direct uit de lucht te ruimen: het is natuurlijk niet jouw schuld.
Het is niet jouw schuld dat je je bang voelt. Het is niet jouw schuld dat je je depressief voelt, of dat je in het verleden iets verschrikkelijks, iets traumatisch hebt meegemaakt. Absoluut niet. Laten we dat even heel helder hebben.
Als je er op dit moment bewust iets aan had kunnen veranderen, dan had je dat al lang gedaan.
Niemand kiest er voor zijn plezier voor om in de ellende te zitten. Maar er is een gigantisch verschil tussen schuld en verantwoordelijkheid. En dat verschil begint bij de taal die we gebruiken, want we worden collectief gehypnotiseerd door onze eigen woorden.
Bekijk de video:
De hypnose van het zelfstandig naamwoord
Kijk, ik heb hier een stift in mijn hand. Als je dit op YouTube bekijkt, zie je hem. Een stift is een ding. Het is een tastbaar object, een zelfstandig naamwoord. Als ik van deze stift af wil, is dat kinderlijk eenvoudig. Wat doe ik? Ik open mijn hand, ik laat hem los en (hup) de stift valt op de grond. Stift weg. Ik heb heel veel opties om van een fysiek ding af te komen. Ik kan hem weggooien, weggeven of kapotmaken.
‘Een depressie’ is in onze taal ook een zelfstandig naamwoord. En daar gaat het mis. Omdat het een zelfstandig naamwoord is, behandelen we het alsof het een ding is. Net als die stift. We zeggen: “Ik héb een depressie.” Maar als ik dan aan je vraag: “Oké, waar is-ie dan? Laat hem eens zien? Leg hem eens hier op tafel,” dan blijft het stil. Meestal zeggen mensen dan: “Ja, Edwin, hij zit in mijn hoofd.” Dan zeg ik: “Nou, haal hem er maar uit dan.” Maar dat gaat niet. Waarom niet? Omdat het geen ding is dat bestaat als ding.
Dit is hoe we onszelf en elkaar hypnotiseren. We maken van een proces een ding. In de taalwetenschap noemen ze dat nominalisatie[1]. En waarom is dat zo gevaarlijk? Omdat het onmogelijk is om af te komen van een ding dat überhaupt niet bestaat!
Als jij gelooft dat je een ‘depressie’ of een ‘angststoornis’ hebt alsof het een fysiek object is dat bezit van je heeft genomen, dan zit je muurvast.
Je kunt het namelijk niet vastpakken en weggooien zoals die stift.
En hier zit de magistrale omslag, de absolute gouden kans: je hebt het niet, je doet het. Je voelt je depressief. Je voelt je angstig. Je ervaart traumatische stress.
Sommige mensen zeggen dan: “Lekker dan, Edwin, een semantisch trucje. Wat heb ik daar nou aan? Nu voel ik me nog steeds klote.” Maar hoor je het verschil? Je kunt niet iets anders hebben als het ding niet bestaat.
Maar je kunt je wel anders voelen. En om je anders te voelen, moet je iets anders gaan doen. Van een niet-bestaand ding afkomen is onmogelijk. Iets anders gaan doen is wel degelijk mogelijk. Is het makkelijk? Nee, driewerf nee. Het kan een ongelooflijke struggle zijn. Een keiharde strijd die soms jaren duurt. Ik weet er helaas alles van.
De hiërarchie van oplossingen: waarom de pil op de laatste plaats staat
Kijk, als jij in een diep, donker gat zit en je neemt een pilletje, en dat pilletje redt je leven waardoor je je weer top voelt en de dag doorkomt: geweldig. Super. Dan heb je iets gevonden wat voor jou op dat moment werkt en daar zal ik nooit over oordelen. Ik heb vroeger zelf ook aan de pillen gezeten. Ik weet wat het met je doet, ik weet wat het je op korte termijn kan opleveren. Maar over de lange termijn ben ik een stuk minder enthousiast.
Voor mij persoonlijk staat het pilletje op de allerlaatste plaats. Het is een optie, maar pas als de rest echt niet werkt. Waarom? Omdat een pil symptomen onderdrukt, maar het proces, hetgeen wat jij doet, niet verandert. Als we kijken naar hoe we depressieve of angstige gevoelens doen, moeten we naar drie fundamentele niveaus kijken voordat we naar de chemie grijpen.
Ten eerste: het emotionele en mentale stuk. Wat zit er nog in je onbewuste dat daar al jaren suddert? Is er iets uit je jeugd wat ervoor zorgt dat jij je nu, op dit moment, onbewust zo depressief doet voelen?
Misschien ben je vroeger gepest. Misschien voelde je je afgewezen door je ouders, kreeg je niet de liefde waar je zo naar snakte.
Wat de oorzaak ook is, die oude pijn kan in het heden ineens naar de oppervlakte schieten en een lawine aan depressieve gevoelens teweegbrengen. Daar moet je mee aan de slag. Ruim die emotionele bagage op.
Kijk daarnaast eens kritisch naar je gedachten. Wat denk je de hele dag over jezelf? Wat denk je over de wereld? Helpt dat je? Als jij gelooft dat de wereld een verschrikkelijke, gevaarlijke en vijandige plek is, dan heb je gelijk. Je zult het zo zien en je zult het zo voelen.
Als je gelooft dat de wereld een mooie plek vol kansen is, dan heb je ook gelijk. Je krijgt altijd gelijk van je eigen brein. Is het makkelijk om dat kader te veranderen als je midden in de shit zit? Nee. Maar je kunt je brein trainen om dingen in een ander kader te plaatsen. Dat is een mentale spier die je moet opbouwen.
Ten tweede: wat stop je in je mond? Ik chargeer het weleens, maar het is de rauwe waarheid. Als jij de hele dag in een joggingbroek op de bank ligt, rollen roze koeken naar binnen zit te harken, zakken chips leegvreet en er liters cola achteraan giet, en vervolgens tegen mij zegt: “Ja Edwin, ik snap er niks van, ik ben zo depressief…” Dan denk ik: “Vind je het heel gek?!” Je bent je lichaam letterlijk aan het vergiftigen.
We weten inmiddels uit de wetenschap dat veruit de meeste serotonine (het gelukshormoon) wordt aangemaakt in je dármen, niet in je hoofd! Jouw darmen sturen continu signalen naar je brein over hoe jij je moet voelen[2].
Als jouw darmflora een chemische vuilnisbelt is door de troep die je eet, gaan er alarmsignalen naar je brein.
Dus kom van die bank af. Ga wandelen in de buitenlucht. Drink water in plaats van cola. Eet een salade. Ga bewegen, ga zweten. Moet jij eens kijken hoe snel je biologisch opknapt[3]. Je gaat beter slapen, je valt af, en je darmen gaan weer signalen van vitaliteit naar je brein sturen.
De keiharde cijfers en de reset
Als je deze drie opties pakt, je ruimt je oude emotionele shit op (bijvoorbeeld met hypnotherapie), je traint je gedachten constructief en je gaat gezond eten en intensief bewegen. Wat gebeurt er dan met de meeste depressieve en angstige gevoelens? Die verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Nu is er natuurlijk een groep mensen waarbij dit niet voldoende werkt. Mensen met een zware genetische aanleg voor somberheid, waarbij de chemie in de hersenen echt een zetje nodig heeft. Voor hen is die medicatie er, en dat is super. Gebruik het dan ook.
Maar op dit moment slikken er in Nederland zo'n 1,2 miljoen mensen antidepressiva[4]. Dat is bizar.
Ik weet honderd procent zeker dat minstens 80% van die mensen vele malen beter af zou zijn als ze iets anders zouden gaan doen. Als ze met hypnotherapie het mentaal-emotionele stuk zouden aanpakken, harder zouden trainen, beter zouden slapen en gezonder zouden eten.
Die combinatie werkt op de lange termijn duizend keer beter, zonder de risicofactoren en bijwerkingen van een pil.
Het feit dat je het doet, betekent dat je op ieder moment van de dag, iedere seconde, opnieuw kunt kiezen. Lukt het een keer niet? Lig je toch weer met die roze koek op de bank te kniezen?
Oké, jammer dan. Geen paniek. Veroordeel jezelf niet. Kies gewoon op het volgende moment opnieuw. Denk opnieuw. Voel opnieuw. Doe opnieuw.
Dit is exact wat mijzelf jaren geleden heeft gered uit een gitzwarte periode van zware depressie en suïcidale gedachtegangen. Het was een loodzware struggle, een gevecht van jaren.
Maar ik ben eruit gekomen door te beseffen dat ik de regisseur ben van wat ik doe. En omdat ik weet dat het kan, sta ik hier nu zo fel te praten.
Ja, ik ben soms ontzettend kort door de bocht. Ik weet dat ik mensen prikkel en dat ik hier en daar een virtuele klap uitdeel. Maar dat doe ik met een reden. Ik wil je wakker schudden uit de hypnose van de slachtofferrol. Ik wil je door elkaar rammelen en roepen: “Kom op! Kom op, je bent veel sterker dan je denkt!” Ik geloof in je. Ik weet dat je veerkrachtig bent, ik weet dat je zelfredzaam bent.
Soms heb je in het leven maar één iemand nodig die onvoorwaardelijk in je gelooft. Nou, bij deze: dat ben ik. Kom in beweging, pak de regie terug en begin met doen.
Hypnose om te doen
En dat is precies waar hypnose om de hoek komt kijken. Hypnose is de ultieme resetknop voor je onbewuste brein. Als je vastzit in een depressie, zit je brein eigenlijk gevangen in een diepe, geautomatiseerde overlevingsstand. Je systeem heeft zich uit zelfbescherming teruggetrokken op de passieve automatische piloot, waardoor je continu in hetzelfde zware patroon blijft ronddraaien.
Met gerichte hypnotherapie breken we die vastgelopen trance open. We herprogrammeren de software in je hoofd. In plaats van dat je onbewust op de rem blijft trappen, activeert hypnose jouw innerlijke motor. Het zet je direct in de 'doe-stand'. Je krijgt weer grip, voelt de regie en komt stap voor stap weer in constructieve actie.
Ook onderzoek laat zien dat hypnose kan helpen tegen depressie[5].
Hypnose leren
Wil jij mensen helpen om te veranderen en om weer te doen? Kennis van hypnotherapie is ontzettend handig. Kom eens naar een gratis masterclass voor een kennismaking.
Of bekijk onze agenda voor een van onze evenementen en opleidingen.
Plan hier een 1-op-1 gesprek als je een vraag over onze opleiding hebt.
Bronnen:
